روایت بانویی که نه ۹۰ سالگی شناسنامه‌اش و نه ضعف پاهایش، موجب نشده یک قدم و حتی یک شب از سنگر ایستادگی، عقب بماند.

 شناسنامه‌اش می‌گوید ۹۰ ساله است، وضعیت جسمی اش هم از ضعف و کهولت سنش حکایت می‌کند؛ اما عشق به میهن، نیرویی به گام‌هایش داده است که دوران جوانی‌اش را تداعی می‌کند؛ این را شب‌های خیابان‌های آبدانان گواهی می‌دهد.

در میان جمعیت پرشور این روزها، روایت‌هایی هست که فقط یک خبر ساده نیستند؛ قصه ایستادگی و دلدادگی‌اند؛ بانو زینب عطایی، پیرزنی ۹۰ ساله با وجود این‌که به سختی قدم برمی‌دارد؛ اما هر شب راهی تجمعات مردمی می‌شود.

در میان گام‌های سنگین و آرام او، طوفانی از جنس غیرت و شوق حضور در سنگر ایستادگی، برپاست.

دخترش؛ همراه همیشگی او در این مسیر است؛ دستی برای یاری و قلبی سرشار از احترام برای مادری که با وجود ناتوانی جسمی، تسلیم ضعف ناشی از کهولت سن، نشده است.

او درباره احساس مادرش می‌گوید: مادرم نمی‌تواند مسافت زیادی راه برود؛ اما اصرار دارد که در این تجمعات حضور داشته باشد؛ حضور در این جمع برای او یک باور و عشق است.

: مادر؛ خواهر شهید است؛ کسی که سال‌ها پیش داغ برادر دیده و امروز، راه او را با عشق و ایمان ادامه می‌دهد.

بانو زینب عطایی: «من به رهبرم عشق دارم و تا جایی که توان داشته باشم در میدان می‌مانم؛ امیدوارم این مسیر به پیروزی نهایی برسد.»

او آمده است؛ تا بگوید بعضی صدا‌ها با گذر زمان خاموش نمی‌شوند؛ صدای ایمان، عزت، غیرت، …..

#آبدانان 

#باید_برخاست 

#آقای_شهید_ایران